In de vorige blog vertelde ik dat er 2 daders in mijn leven waren.
Ik besef nu dat ik eigenlijk sinds ik het ouderlijk huis verliet, altijd heb geprobeerd mensen te helpen. Nu achteraf gezien meestal niet met het verwachte succes. De mensen die ik hielp waren meestal homoseksueel, zachtaardig, maar meestal met een rugzak vol problemen, meestal psychologisch.
Ja ik ben blij met 2 successen en die 2 mensen zijn nog steeds goede vrienden van mij.
Maar dat is niet helemaal het enige. Met de kennis van nu had ik, ook op school, altijd problemen en was ik meestal alleen en voelde ik me alleen.
Ik kan dat nu allemaal rationeel verklaren, maar het hart voelt dat nu niet. Misschien komt het gevoel daarvoor ooit in de toekomst.
Ik heb meer aandoeningen dan alleen symptomen die horen bij een kind van een narcist.
Ik heb de ziekte van Crohn sinds ik 4 jaar oud was en sinds mijn 43e weet ik dat ik een genetische aandoening heb.
Bovendien heeft mijn andere ouder het mentaal ook niet gemakkelijk. Hierover wil ik eerst een afspraak met een therapeut, om hierover meer te kunnen zeggen.
De symptomen die ik had, daar had ik allerlei redenen voor waar het mee te maken kon hebben.
Ik heb er eigenlijk nooit met iemand over gesproken, omdat het een gevoel van schaamte was of misschien beter gezegd: ik heb nooit mijn diepste gevoelens laten zien. Ik toonde mij sociaal wenselijk en toelaatbaar, Copings.
Ik hielp anderen, dat maakte mij meestal blij, vond altijd redenen waarom zo iemand die ik hielp een reden had om slecht tegen mij te zijn.
Maar ik was er nooit voor mezelf. Carlos triggerde mij door te vertellen dat hij zijn hele leven suïcidaal is geweest. Die had ik ook, maar dat kan ook te maken hebben met pestgedrag op school in het verleden of dat ik gewoon bindingsproblemen heb.
En die gevoelens had ik goed weten te parkeren, ook al omdat een tante van mij in 2016 vertelde dat er binnen het de familie veel ruzie en zelfmoord was geweest. Opa met zijn broers en zussen en ver daarvoor in de tijd.
Ik kon goed functioneren en dat troostte mij, alleen de balans tussen blij of slecht voelen sloeg om naar slecht voelen.
Ook al liet ik het niet merken, ik had toch meer solide vrienden, maar ik hield altijd een beetje afstand van hen.
Eén vriend, Felix, probeert mij goed te steunen en komt altijd opdagen.
Zijn reacties en opmerkingen doen mij beseffen dat mijn karakter uiterlijk altijd is geweest zoals ik het graag had gewild, dat ik positief was.
Nee helaas voelde ik me vaak eenzaam, alleen, moest ik alles zelf oplossen en verdrietig, zonder dat ik er echt om kon huilen.
De gevolgen daarvan zijn niet goed, daarover later meer.
Ik denk erover na hoe ik eenvoudig kan uitleggen hoe ik me voel, want iemand die dit niet heeft meegemaakt zal het waarschijnlijk nooit begrijpen. Toch merk ik onder wat vrienden die me snappen, er zijn meerdere oorzaken waarom je vader of moeder er niet is in je jeugd.
Ook dat zal ik in een aparte blog goed proberen uit te leggen. (zie ook de blog van 12 februari 2024)
groetjes,