Ik werd al door wat vrienden gewaarschuwd, maar ik dacht het zal wel, rouwen dat heb ik nooit echt gehad, dus waarom zou ik rouwen om de jeugd en of de ouders die ik nooit heb gehad.
Vandaag was het dus raak. Sinds het begin van de middag heb ik weer steeds van die flash-backs over hoe dingen van mijn jeugd tot een jaar of tien terug verliepen, zo van geboorte tot mijn 40ste ongeveer.
Het is vooral verdriet dat dingen niet gegaan zijn, zoals ik het had gewild, maar ook dat mijn beide ouders (de partner steunt de narcist uit kwelling ook soms) een hele andere visie hebben en dat het maar moet gebeuren zoals hun het willen, vooral niet tactisch, zonder rekening te houden met het gevoel van degene die het betreft.
Pff dit is echt heel moeilijk nu om uit te leggen wat je voelt.
Voor vandaag laat ik het erbij met schrijven, het lukt gewoon echt niet.
greetz,