Een typisch kenmerk bij een kind van een narcistische vader, anderen helpen en jezelf vergeten.
Jezelf vergeten is niet moeilijk.
Ja, je zult denken, JEZELF, jij zorgt toch in de eerste plaats goed voor jezelf?
Nee, dat is moeilijk. Ik wist dat dat moeilijk was, maar wist niet waarom.
Nu ik het sinds 25 januari 2024 wel weet, probeer ik die interpretatie gewoon zelf te maken.
Door de manier waarop ik ben opgegroeid, heb ik de sensoren voor emoties afgesloten. Ik voel liefde en haat, maar die komen slechts matig binnen.
Bovendien zal een narcist altijd aardig zijn tegen de buitenwereld, dus ik heb ook geleerd een goed imago naar de buitenwereld te presenteren.
En ten slotte voelt een kind van een narcist zich meer somber en zelfdestructief dan positief en opgewekt.
Heb je dat nooit aan mij gemerkt?
Dat kan kloppen. Ik kon het goed verbergen en door anderen te plezieren, hadden zij er misschien ook niet die aandacht voor.
Toevallig sprak ik gisteren een collega. Hij zei, had je dat toen zelf niet door. Hij studeerde psychologie. Nee, ik wist dat ik meerdere kenmerken had, maar heb ze nooit gebundeld en als oorzaak aan een ouder gekoppeld.
Nu na 25 januari hoop ik daar verandering in te brengen, vooral omdat ik nu ook de oorzaak weet.
Ben ik blij? Nee nog niet, ik hoop dat het komt. Toch ben ik opgelucht.
.Vrienden die heel dichtbij zijn, ik heb er niet veel. Ik heb nooit de behoefte gehad en voel ook niet langer de behoefte om veel vrienden heel dichtbij me te hebben.
Tot nu toe heb ik helaas veel slechte ervaringen gehad, waar ik me nu beter tegen kan wapenen.
Wie weet wat er nog komt.
Maar mezelf nu belangrijk vinden?
Nee, ik ben nog steeds niet belangrijk!
groetjes,