Dat ik eindelijk een door heb waarom ik wat wat problemen om me heen had met personen en waarom de band met mijn ouders verstoord is, heeft gelukkig een paar oorzaken.
Ik ben niet op retraite geweest, Reiki, Boeda-monniken op gaan zoeken 😉
Nee, soms komen dingen toevallig en onverwacht op je pad.
Ik werkte op een afdeling met computers voor rit-registraties in voertuigen. Lang verhaal, 5 jaar op deze plek gewerkt en merkte dat de situatie en verhoudingen veranderde. Er zijn in de loop van de tijd flink wat collega’s erbij gekomen en in de aansturing ook wat collega’s gewijzigd. Ook merkte ik duidelijk dat de manager die het product moest verkopen, duidelijk een dubbele moraal heeft.
De persoon die eindverantwoordelijk is voor de prioritering van wat er gedaan moet worden, heeft vanaf de eerste dag een probleem met mij gehad en heeft dat niet echt verborgen. De reden weet ik niet, ik was altijd iemand die de laatste dingen oploste voor anderen. Ik denk dat het meer te maken heeft met dat hij een man is van een korte visie en niet voor het werk helemaal geschikt is, plus ook nog wel een uitdaging heeft om met mensen om te gaan. Ik vermoed dat mijn visie op het leven, niet binnen zijn visie past. Dat mijn werk hem niet interesseerde had hij al een keer duidelijk laten merken, omdat ik een afspraak had met hem en mij 20 minuten liet wachten, zodat ik op de afspraak die ik daarop volgend had, veel te laat kwam.
Uiteindelijk ben ik door hem als rotte vis uitgescholden. Hierop heeft de chef ingegrepen en mij in augustus 2024 geadviseerd om een andere werkplek te vinden. Dat kostte voor mij wat moeite, maar ik heb medio september aangegeven dat ik voor de optie mediation wilde gaan. Mijn chef had duidelijk veel moeite om hierop te reageren. Opmerkingen als: ‘hoe zie je dat voor je?’ en ‘met wie wil je dat dan?’.
Vier dagen later kreeg ik een oproep om me bij mijn chef te melden. Die email las ik de maandag 31 oktober pas, want ik was de week ervoor met vakantie.
Ik kreeg de boodschap dat ik voorlopig thuis mocht blijven, gelukkig met het behoud van salaris en geen contact mocht hebben met collega’s.
Daar zat ik dan, thuis op de bank… een Latino op de bank die het niet snapt en nog steeds een grotere drama koningin wil zijn (ik vroeg iemand van de week of hij Rafael kende, zijn eerste reactie was: ‘That queen of drama’ 😀 ). En verder verdriet, boosheid, geen contact met mijn ‘vrienden’.
Nu vandaag, ruim 3 maanden later, zit ik nog steeds thuis. De ellende van Rafael, David en Piotr heb ik achter me gelaten. En heb ik gelukkig dingen kunnen uitvinden die ik eerder niet inzag en kan nog even wat zaken goed op een rijtje zetten, voordat ik binnenkort weer begin.
Ik ga naar een andere werkplek, terug naar de oude kan niet meer.
Ik ben daar blij om, misschien wel trots voor mijzelf.
Ik ga naar een nieuwe werkplek binnenkort, ik heb aangegeven dat ik van mijn kant nog niet 100% inzet kan geven. Maar dat ik ook verwacht dat mijn nieuwe chef mij in de gaten houdt dat ik me niet opnieuw teveel op het werk stort.
Zoals ik al vertelde heb ik een nare afsluitende tijd gehad met David die ik hielp, het afscheid nemen van de oude werkplek voelt uiteindelijk ook wel net zo. Goed dat het nu over is en heb zin in de nieuwe werkplek. Wellicht later dat ik wat meer daarover schrijf in mijn blogs.
greetz,