Gisteren was ik met Harry uit eten. Hij had me al een keer uitgenodigd om te eten en nu weer. Beetje meer laten genieten vond hij. En ja natuurljk is dat nodig.
Het was gezellig. Harry was een paar dagen in het buitenland geweest, hij heeft een leuke tijd gehad daar.
Het ging ook over mij, hoe ik het huis aan het verbouwen ben, hoe het met de hond gaat en hoe het met mijn werk nu gaat. Over het werk, maak ik later nog een keer een blog.
Harry was verrast dat ik al zo snel naar een behandelend psycholoog toe ga.
Ik vertelde hem welke kenmerken ik heb. Hij vertelde me dat ik misschien niet op een therapie moet wachten, maar wellicht goed praten voldoende gaat zijn.
Daarmee raakte Harry een gevoelige snaar… ik werd emotioneel, maar ik kon niet gaan huilen in een restaurant. Harry had 5 jaar bij mij gewoond en ik realiseerde me dat hij me ondanks dat totaal niet kent. Zo diep heb ik mijn gevoelens weg gestopt!
Maar door die opmerking en mijn bewijsdrang kwam er een stuk verleden naar boven wat ik al lang had weggestopt.
Mijn schooltijd is een drama geweest, altijd was ik alleen en had nauwelijks vrienden. De vakanties met mijn ouders waren saai ten opzichte hoe vrienden op vakantie gingen.
Een paar jaar geleden dacht ik nog, zo gek ben ik toch ook niet geweest, ik heb een best goede baan. Ook had ik al gehoord dat een paar klasgenoten zelfmoord hebben gepleegd.
Toen begreep Harry, hier is echt wat aan de hand.
Ik heb hem de kenmerken een beetje uitgelegd en hij begon het langzaam aan te begrijpen.
Ik merk dat het schrijven hierover dus alleen maar belangrijker wordt. Ja het is mijn verhaal, met hele specifieke eigenschappen zoals ik die ervaren heb.
In grote lijnen zal het verhaal heel herkenbaar zijn voor andere personen die op deze manier zijn opgegroeid.
Ondertussen merk ik dat ik veel angsten heb, die ik nog moet gaan overwinnen.
Ik vind het lastig om daar nu iets over te delen. Dat komt later een keer.
greetz,